Słowniczek pojęć

Sztuka harmonii i energii życiowej. disciplina skupiająca się na neutralizacji ataku bez zadawania obrażeń.

Droga wojownika. Kodeks honorowy samurajów, kładący nacisk na lojalność, honor i odwagę.

Droga wojenna lub wojownika. Określenie na tradycyjne japońskie sztuki walki.

Miejsce drogi. Sala treningowa sztuk walki.

Strój treningowy, kimono używane w karate i innych sztukach walki.

Miękka sztuka. Sztuka walki skupiona na dźwigniach, rzutach i obezwładnianiu przeciwnika.

Pusta dłoń. Sztuka walki wywodząca się z Okinawy, oparta na uderzeniach i kopnięciach.

Osoba praktykująca karate.

Podstawy. Fundamenty techniczne karate.

Walka z partnerem, sparring. Praktyczne zastosowanie technik w kontakcie.

Jeden z stylów karate z Okinawy, charakteryzujący się niskimi pozycjami i silnymi technikami.

Pas. Symbolizuje pas treningowy, oznaczający poziom zaawansowania.

Dotyczący wyspy Okinawa, kolebki karate.

Wyrażenie szacunku, determinacji i zrozumienia. Używane jako pozdrowienie i potwierdzenie.

Mistrz nauczający. Tytuł instruktorski oznaczający zaawansowanego mistrza.

Styl, szkoła. Określenie konkretnej linii przekazu technik.

Ten, który rodzi się wcześniej. Mistrz, nauczyciel.

Mistrz instruktorów. Najwyższy tytuł nauczycielski.

Dom fali sosny. Styl karate założony przez Gichina Funakoshiego.

Ciało.

Zarządzanie ciałem. Sztuka unikania ataku poprzez przemieszczenie ciała.

Droga harmonii/pokoju.

Uderzenie. Technika uderzenia wykorzystywana do rozproszenia uwagi przeciwnika przed rzutem lub dźwignią.

Blok dolny. Technika obronna wykonywana ręką od góry do dołu.

Cios prosty. Podstawowy cios pięścią wyprowadzany z przeciwnej strony.

Stopień mistrzowski. Czarny pas oznacza poziom mistrzowski (od 1 do 10 dan).

Linia, po której wykonuje się kata. Tradycyjnie wyznaczona linia na macie dojo.

Dolny poziom. Odnosi się do technik skierowanych w dolną część ciała.

Kopnięcie. Yoko geri to kopnięcie boczne.

Blok cofnięciem. Technika obronna polegająca na cofnięciu ręki z jednoczesnym blokowaniem.

Jeden punkt. Oznacza pełne, skuteczne trafienie w sparingu.

Górny poziom. Odnosi się do technik skierowanych w górną część ciała.

Cios w tę samą stronę. Cios pięścią wyprowadzany z tej samej strony co wysunięta noga.

Moment wykonania techniki, punkt kulminacyjny ruchu.

Stolik. Technika dźwigni stosowana w niektórych stylach.

Pozycja gotowości. Postawa przygotowana do działania.

Patrzeć w niebo. Nazwa kata i podstawowa technika.

Plural of Kata.

Krzyk energii. Wykrzyczenie towarzyszące technice, mające zwiększyć jej siłę i koncentrację.

Cios oszukany. Lekki cios poprzedzający główny atak.

Walka z partnerem, sparring. Praktyczne zastosowanie technik.

Stopień uczniowski. Kolorowe pasy (od 10 do 1 kyū) poprzedzające czarny pas.

Przedni. Określa kierunek lub pozycję.

Kopnięcie okrężne. Kopnięcie wyprowadzane łukiem z boku.

Przepływ. Technika przepływu energii ataku na zewnątrz.

Przebicie. Technika uderzenia czubkami palców.

Duży rzut. Technika rzutowa poprzez przełożenie przez biodro.

Krawędź ręki. Technika uderzenia krawędzią dłoni.

Młotek. Technika uderzenia dolną częścią pięści.

Blok/Przyjęcie. Technika obronna, często w formie przechwycenia.

Tył, odwrotna strona. Określa kierunek lub technikę wykonywaną z obrotem.

Pozycja przednia. Podstawowa pozycja z jedną nogą wysuniętą do przodu.

Cios prosty wyprowadzany z tylnej ręki, przekraczający linię środkową ciała.

Cios sierpowy. Uderzenie wyprowadzane łukiem z boku, celujące w szczękę lub żebra.

Cios prosty z przodu. Szybki cios służący do mierzenia dystansu i rozpraszania przeciwnika.

Cios podbródkowy. Uderzenie wyprowadzane od dołu w górę, celujące w podbródek.

Kopnięcie w udo. Technika mająca na celu osłabienie nóg przeciwnika.

Popularna formuła kickboxingu, łącząca boks, kopnięcia i kolana z ograniczeniem klinczu.

Walka w zwarciu. Pozycja, w której zawodnicy się obejmują, uniemożliwiając wymianę ciosów.

Pozycja obronna. Sposób trzymania rąk chroniących twarz i tułów.

Oszukanie. Fałszywy atak mający na celu wytrącenie przeciwnika z równowagi.

Seria ciosów lub kopnięć wykonywanych płynnie jeden po drugim.

Kopnięcie okrężne. Technika wyprowadzana łukiem, często z obrotem.

Obrona przed obaleniem poprzez pad na nogi atakującego.