Kickboxing powstał jako połączenie elementów wschodnich sztuk walki (karate, taekwondo, muay thai) z zachodnim boksem. Za początek uznaje się Japonię lat 60., gdzie promotor Osamu Noguchi wraz z zawodnikami karate i muay thai stworzył nową formę rywalizacji sportowej.
W latach 70. styl przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie pod nazwą "full contact karate" zaczęto organizować pierwsze zawody. Szybko ewoluowało to do pełnoprawnego kickboxingu, który dziś jest jedną z najpopularniejszych dyscyplin sportu walki na świecie.
Dyscyplina sportowa i sztuka walki
Kickboxing jest dyscypliną sportową i formą sztuki walki nastawioną na walkę w stójce. Podstawą są techniki bokserskie (ciosy proste, sierpowe, podbródkowe) oraz kopnięcia (okrężne, frontalne, boczne, low kicki).
W wymiarze sportowym kickboxing jest narzędziem rywalizacji i sprawdzania siebie w ringu. W wymiarze sztuki walki – systemem rozwijającym ciało i umysł poprzez dyscyplinę, kontrolę agresji, naukę koncentracji i samopoznania.
Dziś kickboxing ma charakter globalny. Istnieją międzynarodowe federacje (WAKO, ISKA, K-1), odbywają się mistrzostwa świata, a sama sztuka ukształtowała współczesne mieszane sztuki walki (MMA), stając się jednym z kluczowych stylów w przygotowaniu zawodników.
Trzy filary sztuki
Sztuka kickboxingu opiera się na trzech filarach:
Technika – precyzja ciosów i kopnięć, ekonomia ruchu, umiejętność łączenia kombinacji. Taktyka – kontrola dystansu, tempo walki, przewidywanie i neutralizacja ataków przeciwnika. Kondycja i siła – intensywne przygotowanie fizyczne, odporność na uderzenia, wydolność.